Warmtebatterij die – seizoenenlang – hitte bewaart op 360 graden Celsius

Stuk uit Trouw, gratis doorgeven mag, geen geld voor vragen i.v.m. copyright (klopt dat?)

Voormalig loodgieter Hans Wolters bouwde een warmtebatterij in zijn schuur. Het enorme apparaat kan helpen bij de energietransitie en overbelasting van het stroomnet tegengaan.

Dit artikel is geschreven door Katja Keuchenius Gepubliceerd op 22 juni 2026, 21:33
https://www.trouw.nl/duurzaamheid-economie/in-een-boerenschuur-vond-hans-wolters-70-zijn-eigen-warmtebatterij-uit-het-moest-gewoon-functioneren~ba69fd8d7/

Innovatieve technologie verwacht je hier niet, naast twee grazende pony’s in de oudste polder van Nederland. Toch staat hier in een schuur in de buurt van Zwolle een meer dan manshoog en tien meter lang gevaarte verpakt in zilverkleurig isolatiemateriaal. Uit het glimmende blok kronkelen allerlei dikke buizen richting metertjes.

Elke week bespreekt klimaatredacteur Maarten van Gestel in De Graadmeter onze klimaatverhalen en het klimaatnieuws van die week
Dit is een warmtebatterij die – seizoenenlang – hitte bewaart op 360 graden Celsius. Binnenkort installeert een ziekenhuis in Drachten twee van deze batterijen, om van het aardgas af te kunnen stappen.

Boerenmentaliteit
Naast de batterij staat uitvinder Hans Wolters (70), een kleine, goedlachse man met een kaal hoofd en een brilletje. Zo innovatief is deze technologie niet, legt hij uit. “Ik koos juist voor zoveel mogelijk bewezen technieken, want het moest gewoon functioneren.”

Dat past bij de mentaliteit die Wolters meekreeg op de boerderij van zijn ouders, hier in dezelfde polder. “We moesten de eindjes aan elkaar knopen, ook om het huis ’s winters warm te houden”, zegt Wolters. “Als klein jongetje hielp ik mijn vader nog turf halen van de schepen op de IJssel. Als er een korreltje op de grond viel, moest ik dat oprapen, want dat kostte geld.”

Nu verwarmt hij al twee jaar lang zijn huis met energie uit de batterij, vooral ’s zomers volgestopt met stroom uit zijn 230 panelen. Wolters puzzelde de batterij in elkaar met zijn zoon Pascal (33), nadat ze samen jarenlang verschillende onderdelen bedachten en testten.

De enorme warmteopslag is gemaakt van magnetiet.
Het eerste exemplaar bouwden ze meteen op ware grootte. Wolters: “Ik zei tegen Pascal: we gaan hem meteen bouwen bij ons in de schuur. Dan bewijzen we dat dat ding het gewoon doet.”

In die schuur, waar de ernaast staande koeien goed te ruiken zijn, ontving Wolters het afgelopen jaar allerlei nieuwsgierige technici van andere ziekenhuizen, voedingsmiddelenproducenten, energiebedrijven en lokale overheden. Ze willen de batterij misschien gebruiken om pieken in het elektriciteitsnet af te vlakken of voor het verwarmen van warmtenetten.

Quote van Hans Wolters – Uitvinder.
‘Ik zei tegen mijn zoon: we gaan hem meteen bouwen bij ons in de schuur. Dan bewijzen we dat dat ding het gewoon doet.’

Kennis over energie en materialen haalde Wolters uit de praktijk. Op zijn zestiende werd hij loodgieter en maakte hij de opkomst van aardgas mee. “Steeds bleef bij mij dat bewustzijn: energie is niet zomaar iets.”

Niet blazen, maar zuigen
Dat besef dringt zich nu steeds urgenter op bij industriële bedrijven. Ze willen of moeten van aardgas af, maar kunnen daarvoor niet terecht op het overvolle elektriciteitsnet. Dus zijn ze op zoek naar manieren om zelf opgewekte energie op te slaan om die weer te gebruiken als het nodig is. Ook voor industriële processen op hoge temperaturen. Daar speelt Wolters op in.

Wolters ontwierp vaker industriële systemen. Met zijn loodgietersbedrijf raakte hij betrokken bij steeds grotere bouwprojecten. Daar hield hij mee op omdat hij vond dat de bouwwereld niet zorgvuldig omging met mensen en spullen.

Zijn eigen ‘boerenmentaliteit’ herkende hij wel terug bij bakkers. “Dat zijn ook ambachtslieden. Zij willen een goede service en een goed product.”

In 1989 startte hij daarom een bedrijf dat bakkerijen hielp met systemen om de juiste hoeveelheid bloem en andere ingrediënten uit hun silo’s te halen. Al snel begon Wolters die systemen betrouwbaarder en energiezuiniger te maken.

“Het kost bijvoorbeeld drie keer zo weinig energie als je de bloem niet blaast, maar zuigt.” Wanneer Wolters vertelt, belandt hij steeds in korte lesjes praktische natuurkunde.

Quote van Hans Wolters – Uitvinder.
‘We hebben ook in de toekomst energie nodig. We moeten wel brood kunnen blijven bakken.’

Uiteindelijk bouwden Wolters en zijn collega’s besturingssystemen voor industriële bakkerijen, die dagelijks tachtig lange vrachtwagens aan brood leverden. Zo leerde hij ook alles over de bakkersovens. Die worden verhit met buizen waar thermische olie doorheen loopt, opgewarmd met energie uit aardgas. Die thermische olie zou Wolters later gaan gebruiken in zijn batterij. “Want dat werkt al heel lang goed als ‘transportmiddel’ voor warmte.”

‘Chemisch afval is voor mij uit den boze’
Die betrouwbaarheid geldt natuurlijk niet voor aardgas. Wolters: “Dat besefte ik helemaal toen Groningen begon te schudden.” Hij verkocht in 2018 zijn bedrijf en besloot zich te wijden aan een project voor de generaties na hem. “We hebben ook in de toekomst energie nodig. We moeten wel brood kunnen blijven bakken.” Wolters was inmiddels 62 en wilde hernieuwbare energie duurzaam gaan opslaan.

Wolters maakte een constructie van warmtewisselaars en thermische olie.Bron Foto Herman Engbers
Vooraf stelde Wolters allerlei eisen. De batterij moest lang energie kunnen bewaren, veel meer dan de paar uur die gangbaar is bij grootschalige elektrische batterijen. Een andere eis was levensduur. Wolters: “Een elektrische batterij werkt tien jaar, daarna heb je chemisch afval. Dat was voor mij uit den boze.” De materialen moesten bovendien uit Europa komen en betrouwbaar zijn, zonder brandgevaar.

Wolters ging alle materialen af die hij in zijn werk door zijn handen had laten gaan. Hij wist precies hoe koper en zink geleiden en hoeveel energie je erin kwijt kunt. “Water is ook een mooi materiaal om warmte in op te slaan. Maar dan heb je wel veel volume nodig. En je kunt het maar verwarmen tot 95 graden.”

Uiteindelijk kwam Wolters uit bij magnetiet, een belangrijk ijzererts. Wolters leerde dat magnetiet veel warmte vasthoudt en goed geleidt – dat laatste is belangrijk om de batterij te kunnen opladen en weer energie af te nemen. Wolters vond het ook een duurzaam materiaal.

“Er zit nog veel magnetiet in de grond en ze mijnen het in Zweden met elektrische machines, zonder CO2-uitstoot”, zegt Wolters. “Magnetiet verandert ook niet, dat is al lang bewezen. Het kan niet branden en begint alleen te smelten bij 1100 graden Celsius.”

Quote van Hans Wolters – Uitvinder.
‘Je moet een beetje denken aan een waterkoker, maar dan voor olie’

Het Zweedse mijnbedrijf had een opslag in de Rotterdamse haven, waar Wolters met zijn zoon begon te testen. Ze probeerden bijvoorbeeld op allerlei manieren zoveel mogelijk lucht uit het geïmporteerde gruis te persen. “Dat is cruciaal voor de geleiding van warmte.” Hoe dat uiteindelijk is gelukt, verzwijgt Wolters lachend.

Vader en zoon testten ook hoe je een blok magnetiet kunt verwarmen met thermische olie, net als in de bakkerij-ovens. En Wolters vroeg een patent aan voor een zelf gevonden manier om die olie te verhitten met stroom in plaats van met gas. “Je moet een beetje denken aan een waterkoker, maar dan voor olie, zodat je tot veel hogere temperaturen kunt komen.”

De bodem van zijn spaarpot kwam in zicht
Twijfels over of het zou lukken heeft Wolters nooit gehad. “Als iets niet werkt, probeer je het anders. Daar moet je creatief in zijn.” Het werd wel spannend toen de bodem van zijn eigen spaarpot in zicht kwam. Maar tegen die tijd stond er in zijn schuur al best wat om te laten zien.

Het kijkersbezoek werd zelfs zo serieus dat Wolters de voormalige stalplek van de pony’s ombouwde tot ontvangstserre. “Het is ook de bierkeet”, zegt hij er met een knipoog bij. “Vijf oude kameraden van mij wonen nog altijd hier op de dijk.”

In de ontvangstserre naast de twee pony’s ontving Wolters ook de eigenaar van bouwbedrijf Roosdom Tijhuis. “Gerrit Tijhuis vond het meteen een mooi ding. Drie afspraken later stapte hij in als financier. Gerrit is ook 70 en wil net als ik iets teruggeven aan de maatschappij.”

Wolters’ warmtebatterij is inmiddels omgedoopt tot Powerstove. De eerste klant is ziekenhuis Nij Smellinghe in Drachten. Verschillende organisaties, zoals de omgevingsdienst en de gemeente, bekeken de veiligheid en keurden de plaatsing goed.

Het ziekenhuis zelf was volgens Wolters vooral overtuigd omdat de Powerstove voornamelijk bestaat uit bekende techniek. “Ze keken ook naar andere technologieën, maar ze waren bang dat die nog twintig keer zouden moeten worden geüpdatet. Dat moet je niet hebben in een ziekenhuis.”

Opslag voor de winter
De hete olie uit de batterij gebruikt Nij Smellinghe straks voor het maken van stoom van meer dan 100 graden Celsius, om spullen in de keuken en operatiekamers mee te ontsmetten. Dat gebeurt nu nog met een stoomgenerator op gas.

De thermische olie uit een Powerstove kun je met andere installaties ook gebruiken voor het verwarmen van water of zelfs voor koeling. Een kleine Powerstove dient in de toekomst misschien wel als energieopslag van één huishouden. “Voor de winter”, zegt Wolters. “Zoals vroeger de kolenschuur achter het huis.”

Maar speculeren over toepassingen van de Powerstove doet hij liever niet. Ook over zijn eigen missie blijft hij bescheiden. “Ik had wat tijd over, ik had wat geld over en ik wilde iets simpels maken.”