[H.j. Feldbrugge]

In de jaren 70 riep de Club van van Rome al op kritisch te kijken naar de groei van de economie.
Zij maakten zich zorgen over zure regen(te veel stikstofverbindingen), te veel CO2 en te veel fosfaten in het milieu.
Destijds en tot voor kort deed “de(rechtse)politiek” dit af met het adagio: “Dat lossen de sectoren wel op”. Lees de industrie, de agrarische en de financiële sector. Dit ging geheel onder het motto: mensen moeten zich toch kunnen verrijken, want anders doet een ander het wel. Tot nu toe zijn boeren dom gemaakt en gehouden. Hen is voorgehouden dat ze moeten investeren, om hun bedrijf lonend te laten worden/blijven. Dit ter faveure van de bank (RABO), de veevoeder leveranciers en de zuivel- en vleesverwerkende bedrijven.
Zelfs de Landbouwhogescholen en de Universiteit van Wageningen speelden een zeer dubieuze rol in de valse voorlichting van boeren gezinnen, met gevolg dat velen, niet allen, Wappiegedrag vertonen met de omgekeerde vlaggen en boeren zakdoeken. Hun is voorgespiegeld dat elk boeren kind het recht heeft op het verkrijgen van een boerderij, beter dan dat zijn/haar ouders hebben.
Ik ben zelf een kind uit een familie die een textielfabriek had. Mijn vader kreeg geen europeese subsidies, zoals de agrarische sector. Ik ben er zelf achter gekomen, dat onze sector geen toekomst meer had. Zeker niet op een schaal zoals in de 60er jaren van de vorige eeuw. Mijn vader was kwaad op mij, omdat ik het bedrijf niet voortzette (een boer?).
Ik heb een heel lange zoektocht gemaakt naar een beroep waar ik mijn gezin mee kon onderhouden en dat was best wel succesvol: Onderwijs. (En mijn vader zei altijd: Als je maar geen politie of schoolmeester wordt)
Ik woon in agrarisch land. Regelmatig, na het bemesten van de weilanden, verstoft de verf op mijn huis door het overschot van amoniac door de drijfmest. Is dat geen stikstofprobleempje?

[Auteur]

Antwoorden